Binnen het Helium-project zijn in de loop van de tijd verschillende fasen te onderscheiden, telkens met een andere samenstelling van betrokken jongeren en volwassenen. Vanaf het begin richtte Helium zich op jongeren tussen de 13 en 23 jaar, mede ingegeven door het kader dat in verschillende subsidieprogramma’s werd meegegeven. In de praktijk bleek al snel hoe beweeglijk die doelgroep is. Het gaat om een waanzinnig intensieve levensfase, waarin interesses, vriendschappen, prioriteiten en ritmes soms al binnen een paar maanden verschuiven. Wat voor sommige jongeren in de ene periode een geweldig project leek, kon een paar maanden later alweer minder relevant voelen. Dat gold ook voor Helium zelf. Daarnaast speelt mee dat juist de jongeren die het meest proactief zijn en de meeste initiatieven nemen, vaak gaan studeren aan de overkant. Daardoor verloor Helium steeds opnieuw een deel van zijn sterkste krachten, precies op het moment dat zij ervaring begonnen op te bouwen.

Opstartfase, de eerste stappen.
In de opstartfase speelden Fedde van Overmeeren, Cato van Overmeeren, Rosa van Elteren, Luna Boer en Lisanne Versluis een belangrijke rol. Die eerste periode stond in het teken van verkenning, enthousiasme en het zoeken naar een vorm die bij Texel en bij de jongeren zelf paste. Tegelijk viel in die fase ook een eerste teleurstelling te verwerken, toen Helium in de voormalige Thijsseschool uiteindelijk niet doorging. Dat zorgde ervoor dat een deel van de eerste groep andere interesses volgde of een andere richting opging, maar het betekende niet het einde van Helium. Integendeel: juist daarna ontstond een tweede fase, waarin Helium een steviger en concreter vervolg kreeg.

Opstaan en weer doorgaan.
In die tweede fase vormden en vormen Hugo Sambrink, Giovanni Coevert, Jip van Sambeek, Loek van Sambeek, Maud Sambrink en Anna Dros de belangrijkste initiatiefnemers en samen het Helium Management Team. Vanuit die kern kreeg Helium meer richting, continuïteit en zichtbaarheid. Inmiddels heeft naast hen een bredere kring van jongeren in meerdere of mindere mate bijgedragen, meegedacht en eigen initiatieven ontplooid binnen het Helium-project: Anouk Raateland, Aya Aboudi, Angel Stam, Beert Hendriks, Berber Woertman, Britt Stam, Eva van Kempen, Hester Marseille, Imme de Wolf, Joost Bodegraven, Jona Vet, Lily Keuning, Linde Woertman, Miljou Jedema, Raven van Overmeeren, Rui Hemelrijk, Tess van ’t Wout, Thirza Schulze, Veerle van der Geest en Wesley Heizenberg.

Naast de jongeren waren en zijn ook verschillende volwassenen bij Helium betrokken, soms vanaf het begin, soms in latere fases, en met grote of kleinere rollen. Het gaat daarbij om Axel Groszpietsch, Charlot Königel, Colette Kikkert, Evalien Weterings, Jasper Koertse, Luc van Baar, Marieke Verhoeven, Marije Bakker, Pascal Bult, Paula de Laat, René van Elteren, Rianne Malscheart en Rick Winkel.

Samen laat deze groep zien dat Helium nooit het project van slechts een paar mensen is geweest, maar een initiatief waarin steeds opnieuw nieuwe jongeren en ouderen aanhaakten, meedachten, verantwoordelijkheid namen, maar soms helaas ook weer afhaakten.

De Texelse realiteit.
Tegelijk werkte Helium vanaf het begin ook tegen een bredere Texelse realiteit in. Op een klein eiland is het niet altijd vanzelfsprekend om je kop boven het maaiveld uit te steken. Opvallen is zichtbaar, en niets doen is soms eenvoudiger dan wel iets nieuws beginnen. Die terughoudendheid voel je niet alleen onder jongeren, maar soms ook in de bestuurlijke en maatschappelijke omgeving: voorzichtig zijn, beleid volgen, geen al te wilde plannen. Juist daar botste Helium vanaf het begin mee, omdat het project gevoed werd door een progressieve vernieuwende energie die jongeren op sociale media en aan de overkant wel degelijk voelen, maar die zich minder makkelijk vertaalt naar een eiland dat sterk vergrijst en waar oudere generaties vaak de toon zetten.

Corona……Regelgeving…..,Ambities.
Daar kwam bij dat er vanaf het begin een grote behoefte was aan een eigen fysieke plek, maar dat juist op dat punt enorm veel tijd verloren ging. Nadat de Thijsseschool geen tijdelijke optie bleek, kwam Kerk de Poort aan de Elemert al snel in beeld. Wat in theorie een verbouwing van maximaal een jaar had kunnen zijn, werd uiteindelijk een traject van meer dan vier jaar. De optelsom van corona, beperkte beschikbaarheid van aannemers en vakmensen, regelgeving die voor een maatschappelijke plek met culturele ambities veel ingewikkelder bleek dan gehoopt, en een wijziging van de Omgevingswet midden in de verbouwingsperiode bracht het project meer dan eens in gevaar.

Daar kwamen ook nog flinke en soms bijna onoplosbare problemen bij met de akoestiek in de voormalige kerkzaal, de ambitie om het gebouw zo duurzaam mogelijk te maken en ingewikkelde eisen rond brandwerendheid. Daardoor lukte het veel minder goed om het zeer succesvolle Helium TV al vroeg aan te vullen met een volwaardig fysiek programma. Regelmatig konden er met tijdelijke vergunningen en halve oplossingen wel activiteiten worden georganiseerd, maar van een echte officiële opening is eigenlijk pas in 2026 sprake.

Er ging enorm veel tijd, aandacht en energie zitten in verbouwen, wachten, aanpassen, opnieuw aanvragen, herstellen en telkens weer omgaan met nieuwe tegenvallers. Dat was soms frustrerend en uitputtend, juist omdat de behoefte aan een eigen plek er al die tijd allang was. Na al die vertragingen kunnen we nu onze energie terugleggen waar die hoort: bij het bedenken, oppakken en uitvoeren van projecten en initiatieven. Daarbij ontstaat ook weer ruimte voor nieuw plan, nieuwe daadkracht en een nieuwe generatie jongeren die wil aanhaken, terwijl ook steeds meer volwassenen Helium weten te vinden en zich ermee willen verbinden.